Voorjaar 2009

Kuier‘n met schrijver Jan Siebelink

‘Ik ben zeer aan huis gebonden. Ik ben geen kosmopoliet, geen reiziger. Ik reis alleen in mijn hoofd’

Als één iedmand, weliswaar onbedoeld en onbewust, het oosten op de kaart heeft gezet, is het Jan Siebelink wel. Zijn roman Knielen op een bed violen, waarvan inmiddels meer dan 500.000 exemplaren zijn verkocht, maakte heel wat los in Nederland. Schrijver Jan Siebelink (71) trok lange tijd door het land, van lezing naar lezing. In Velp, waar het verhaal van zijn jeugd zich grotendeels afspeelt, was zelfs sprake van ‘Jan Siebelink-toerisme’.

Tsjee, wat heeft die koe dikke uiers

Met de groep de boer op

Leerlingen van de basisschool weten alles van computers, maar waar het dagelijks voedsel vandaan komt en hoe en waar de productie er van plaats vindt, daar weten ze bitter weinig van. Een doorn in het oog van veel mensen uit de agrarische sector. Reden voor een groep boeren en groente- en fruit-telers in de Achterhoek, Liemers en op de Veluwe om anderhalf jaar geleden de handen in elkaar te slaan en de stichting BoerenWijs op te richten. Onder het motto ‘Leren is leuk op de boerderij’ verzorgen ze les sen voor leerlingen in de leeftijd van zes tot twaalf jaar.
Catrien Weijers uit Giesbeek is een van die ‘boerenwijzers’. Samen met haar man en drie zonen runt ze het melkvee bedrijf De Genders. Tussen de bedrijven door geeft ze met passie les. Over koeien, over de melk die ze geven, de geboorte van kalfjes en vooral over hoe die in de koe komen.
Een gesprek na het bezoek van groep 7 van basisschool De Klimroos uit Wester voort... Is dat het belangrijkste wat ze willen weten, hoe een kalf in de koe komt?
‘Dat vinden de meesten wel bar interessant. Ik draai er niet om heen. Ik vertel het verhaal van Paula, de koe en houd daarbij de menselijke maat in de gaten. Dat een koe van vijftien jaar al behoorlijk oud is, bijvoorbeeld. En dat ze als tweejarige al een kalf kan krijgen. Ja, hilariteit als ze dat op zichzelf betrekken. Mijn man Bennie – in mijn verhalen ‘de boer’ – insemineert de koeien zelf, dus ik kan de kinderen het stikstofvat met de rietjes met sperma laten zien. Dat maakt indruk hoor, vergeten ze nooit meer.’ Hoe ziet een les op jullie boerderij er uit? ‘De leerlingen arriveren rond half tien. Als ze uit de buurt komen, fietsen ze hier naar toe, vaak brengen ouders ze met de auto. Ik heet ze buiten welkom en dan vertel ik ze dat ze eerst over de desinfecterende mat moeten. Omdat ze misschien wel hondenpoep aan hun schoenen hebben. Dat zou in het voer van de koeien terecht kunnen komen, daardoor kan een koe ziek worden en als ze drachtig is haar Zo’n stikstofvat

Geratel en geplof in een geur van leer

Het ambacht van de zadelmaker

Een stoere geur van leer hangt in de werkplaats van Zadelmakerij Daaleman in Empe. Toegewijde ‘ambachtsleu’ zetten hier al meer dan vijftig jaar lang rijzadels in elkaar. Met de hand en op maat. Hoewel de vraag ernaar groter dan ooit is, werken Erik Daaleman en Co zich niet over de kop, want kwaliteit gaat boven kwantiteit. ‘Er gaan hier jaarlijks nog net zoveel zadels de deur uit als in 1970. Meer hoeft niet.’